ابرهای دل گرفته ی سنگین و

گریه های بی امان آسمان و

چشم های بی رمق خورشید و

فرش سپید دشت های باز،

حکایتی بلند از زمستان بود .

و سر کشیدن جوانه ای

از پشت پرچین باغ،

روایتی کوتاه

        از بهار.