یک عاشقانه ی آرام
 سهم روزهای رامی که
کوتاه بود
سقف دل تنگی ها و
می شد به آسمان پراند
از آن
کبوتری .

 
در دست ها
می شد خیال پخت
و در چشم ها
به دریا نشست ،

حالا
سقف ها لرزان و
دست ها
به دست بند و
چشم ها، شیشه ای
و عاشقانه ها که
آرام آرام
خاک می خورند .