ابرهای سیاه

که راه بیفتند

بادیدن ستاره ها

دلشان روشن می شود و

گریه شان را که

خالی کردند

خنده های رعد و

و چشم های برقشان

شب را

بیدار خواهد کرد.

تو هم

پوستین سیاهت را

در بیاور

بیا با گل ها

 لبخندی بزنیم

دنیا را چه دیدی؟

شاید بارانی شدیم و

سبزه ای از دلمان

رست!