این دره هر شب،

با آوای رودی

               به خواب می رود،

که هزاران سال

در آغوشش

            جاری بود!

سقف آسمان را

آن قدر کوتاه کرده اند

که داس ماه

گردنت را

       قطع کند

خمیده تر برو

بر پشت بام

می خندد و

می آشوبد و

به تماشا می نشیند

                  جهان را

جرات به گل نشستن ندارد

                        این ساقه

در طوفان های پیاپی خردادی!

در آبگیر دیشب

               پر می شوید:

"فردا

     جشنی به پا خواهم کرد"

از ذهنش می گذرد!

رو در روی چشم های طلایی خورشید

              خلاصه کن

در جمله ای کوتاه

تا هرکس بخواندش

و تفسیرش کند

در قالب شعری سپید

یا داستانی بلند