در خود نشسته ای و

ستاره های خیس

نگاهت می کنند.

ابرهای خیس

از دلت می گذرند

و آسمان خیس

چتر سرت.

حیران و غمگین و خسته،

چه دیده ای؟

دریا!

جایی که

کسی صدای شب بوها را نشنود و

از نفس  نرگس ها

گرم نشود،

دستی بر سر قمری های بی پناه نکشد،

جای زندگی ست؟

میان برگ های سبز

در گوش عابران می خواند:

"هیاهوی طوفان"

صفیر گلوله و رعد

آتش تفنگ و برق

و انبوه پرهای تلنبار شده!

نه شکار را

نه شکارچی را

کسی دیده بود

در این هوای طوفانی؛

بالش زیر سر

سخنی نمی گفت اگر

امروز،

یک پنجره ی باز،

به پنجره ی دیگر،

سلام کرد.

حالا بگویید

در این شهر،

هیچ عاشقی نمانده است!

خنده های گل،

خاطرات سبز باغ،

درمیان گریه های ابر و

پنجه های باد

خیس و پاره پاره می شود.

گرد بر گردش

بی هیچ سخنی- اشاره ای-اعتراضی

مترسک

          آموزگار است! 

بی هیچ صورتکی

به فتح جنگل رفت

با غرغر رعد و

تیغ برق و

نفس های سرد و

رگباری.

برگی

نباخت رنگ

بی چاره

جنگل سروی ندیده بود!

این دره هر شب،

با آوای رودی

               به خواب می رود،

که هزاران سال

در آغوشش

            جاری بود!

سقف آسمان را

آن قدر کوتاه کرده اند

که داس ماه

گردنت را

       قطع کند

خمیده تر برو

بر پشت بام